IL Fatto Quotidiano იტალია
ალესანდრო ორსინი
ევროკავშირი გვარწმუნებდა, რომ შეაიარაღებდა და დააფინანსებდა უკრაინას ომში „იმდენ ხანს, რამდენიც საჭიროა“, თუმცა ფული და იარაღი, პრაქტიკულად 2 წელიწადში ამოეწურა. ევროგაერთიანებამ საბოლოოდ იწვნია დამცირება თავისივე სიბრიყვის გამო. ევროკავშირის უმაღლესმა წარმომადგენელმა საგარეო ურთიერთობებისა და უსაფრთხოების საკითხებში – კაია კალასმა, 20 მარტს – ევროპის საბჭოს ფარგლებში, სახელმწიფოს მეთაურებს სთხოვა, გამოეყოთ ზელენსკისთვის 40 მილიარდი ევრო სამხედრო დახმარების სახით. პასუხად, მან მიიღო კატეგორიული – „არა“. ევროპის საბჭომ უარი განაცხადა კალასის მოთხოვნაზე. ეს უარი მკაფიოდ მეტყველებს 2 ფაქტზე
პირველი მათგანი სადღეისოდ აქტუალურია. ევროკავშირსა და ბრიტანეთს არა აქვთ იარაღი და ფული იმ მოცულობით, რომ ომი გარედან კვებონ. ეს უზარმაზარ დარტყმას აყენებს მათი უპირატესობის რწმენას, რომლითაც ევროპა ჩაერთო უკრაინის ომში – იმ განწყობით, რომ იოლად გაანადგურებდა რუსეთს. ევროკავშირისა და ბრიტანეთის მიზანი მკაფიოდ იყო ჩამოყალიბებული: ეს იყო რუსეთზე გამარჯვება, ოღონდ უკრაინის ხელით. ისტორიკოსი ერნესტო გალი დელა ლოჯია და მის კვალად ჯორჯია მელონი, უარყოფენ, რომ ოდესღაც სჯეროდათ უკრაინის გამარჯვების. საზოგადოება შეიძლება იყოს თავისუფალი, მაგრამ ის შეიძლება სიცრუეში ცხოვრობდეს. მეორე მხრივ, ის ვინც თავისუფლად ლაპარაკობს, თავისუფალია ტყუილის თქმის შეთხვევაშიც. ახალი კოლექტიური ტყუილი კი მდგომარეობს იმაში, რომ ევროკავშირი და ბრიტანეთი, თურმე არასდროს გვთავაზობდნენ რუსეთის დამარცხებას. სწორედ ესაა არაერთი კომენტატორის შეცდომა. ისინი თვლიან, რომ მართალი ინფორმაცია, არის სიტყვის თავისუფლების პირმშო. ეს ასე არაა. სიმართლე და თავისუფლება უნდა გაიმიჯნოს და უნდა გაანალიზდეს ის, თუ როგორ ურთიერთქმედებენ ისინი საინფორმაციო სივრცეში. ამის შესახებ ვწერ ჩემს წიგნში – „თეთრი სახლი/იტალია. ინფორმაციით მანიპულაცია სახელმწიფო-სატელიტში,“ რომელიც 8 აპრილს გამოიცემა.
კალასის გეგმაზე უარი კი მოწმობს მეორე ფაქტს, რომელსაც დიდი გავლენა ექნება სამომავლოდ. ნატოში შედის 32 სახელმწიფო, აქედან 29 – ევროპაში მდებარეობს, ვინაიდან ეს 29 ქვეყანა ნაწილობრივ დემილიტარიზებულია რუსეთთან ჯახის შედეგად, ნატო ევროპაში კი ნაწილობრივ დემილიტარიზებული სტუქტურაა. იტალიის მაგალითი მრავლისმეტყველია. იტალია ზომით მესამე ქვეყანაა ევრიკავშირში – საფრანგეთისა და გერმანიის შემდეგ, როგორც ეკონომიკით, ისე მოსახლეობით. მაშინ, როცა იტალიას სულ 50 გამართული ტანკი და Samp-T-ის სამი სისტემა აქვს, მათგან თითოეულს შეუძლია მოიგერიოს ერთ მსხვილ ქალაქზე იერიში. იტალიას მცირე რაოდენობით აქვს ამ საზენიტო- სარაკეტო სისტემის რაკეტები. იგივე რუსეთის თავდასხმის შემთხვევაში, ქვეყანას შეუძლია, რამდენიმე საათი დაიცვას სამი მსხვილი ქალაქი. არადა ვერც იმას იტყვი, რომ იტალიის ცა საერთოდ დაუცველია.
ყოველივე ეს აქარწყლებს იმ პოპულარულ მითს, რომ ნატოს ბაზები იტალიაში გადავსებულია თანამედრობვე იარაღით. მოდით, ვიმსჯელოთ: უკრაინაში ომის გამო, აშშ-ს უთავდება ATACMS-ის რაკეტები, Partiot-ის სისტემები და საბრძოლო მასალები. ისინი ახლა ივსებენ საკუთარ მარაგებს. ადვილი გამოსაცნობია, რომ ნატოს საწყობები იტალიაში, ვერანაირად იქნება სავსე მაღალტექნოლოგიური იარაღით. აშკარაა, რომ ამ საწყობებში არ არის ის, რაც აუცილებელია რუსული შეტევის მოსაგერიებლად. 2024 წლის 18 აპრილს, იტალიის საგარეო უწყების ხელმძღვანელმა ანტონიო ტაიანიმ განაცხადა: „იტალიას არა აქვს Partiot-ები. ქვეყნისათვის უმჯობესია აღადგინოს რუსეთთან კარგი ურთიერთობა“. ის, რომ ევროკავშირი შეძლებს რუსეთის ომში დამარცხებას, ისეთივე აბსურდია, როგორც ის, რომ ევროგაერთიანება დაამარცხებს აშშ-ს.